Christmas Standard Delivery Deadline 12/18
: :
Get up to 50% Off! Code: MXSHIP Ends: 12/12 Details
Apply
  1. Help

Amerika 2011 (1)

Hello, you either have JavaScript turned off or an old version of Adobe's Flash Player. Get the latest Flash player.

Amerika 2011 (1) - Page Text Content

S: Amerika 2011 (1)

FC: Amerika 2011 (1)

1: Amerika 2011 (1) | De derde reis van Pascal, Susanne, Rebecca en Mathijs naar de VS Woensdag 27 juli: San Francisco Donderdag 28 juli: San Francisco Vrijdag 29 juli: San Francisco Zaterdag 30 juli: San José Zondag 31 juli: San José Maandag 1 augustus: San José Dinsdag 2 augustus: San José Woensdag 3 augustus: San José Donderdag 4 augustus: Shaver Lake Vrijdag 5 augustus: Shaver Lake Zaterdag 6 augustus: Shaver Lake Zondag 7 augustus: Shaver Lake Maandag 8 augustus: Shaver Lake Dinsdag 9 augustus: Shaver Lake Woensdag 10 augustus: Shaver Lake Donderdag 11 augustus: Pioneer Vrijdag 12 augustus: Pioneer Zaterdag 13 augustus: Pioneer Zondag 14 augustus: Pioneer Maandag 15 augustus: Pioneer Dinsdag 16 augustus: Fresno Woensdag 17 augustus: Orlando Donderdag 18 augustus: Orlando Vrijdag 19 augustus: Orlando Zaterdag 20 augustus: Bradenton Zondag 21 augustus: Bradenton Maandag 22 augustus: Bradenton Dinsdag 23 augustus: Bradenton Woensdag 24 augustus: Orlando Donderdag 25 augustus: New York Vrijdag 26 augustus:New York Zaterdag 27 augustus: New York Zondag 28 augustus: Irene Extra vakantiedagen dankzij Ireni: Maandag 29 augustus: New York Dinsdag 30 augustus: New York Woensdag 31 augustus: New York Donderdag 1 september: Haarlem

2: Woensdag 27 juli Van Schiphol naar San Francisco Oh jee! Grote paniek! Drama alom! De rugleuning van Susanne’s vliegtuigstoel kan niet voldoende naar achteren. En dat betekent niet lekker liggen in die dure Economy Plus-stoel. De stewardess biedt een tegoedbon aan, maar probeer maar ‘ns met zo’n papiertje een defecte stoel te repareren. Knappe McGyver die dat kan. Je raadt het al.... as I write vliegen we richting San Francisco. Een non stop vlucht van 11 uur. De vlucht zou vertrekken om 9.50 uur ‘s morgens, maar dat werd anderhalf uur later. Een defecte airco. Maar volgens mij noemen ze elk probleem aan boord een defecte airco om paniek te voorkomen. Ik vermoed dat ze zelfs een scheur van drie meter in de romp nog zouden omschrijven als een defecte airco. Dat euvel gaf ons echter anderhalf uur extra om vanuit onze luxe stoelen te genieten van het uitzicht over Schiphol. Een vliegtuigje of zes, een wagentje of tien, bij Gate E20 is altijd wat te zien. Voor ons gezin is dit inmiddels de derde reis naar de VS van A. De vorige was toch al snel weer twee economische crises geleden. Ruud en Chris brachten ons naar Schiphol en na een kopje koffie, een lach en een traan namen we afscheid. Op naar San Francisco! Net als de vorige keren hebben Susanne en ik onze reis tot in de puntjes voorbereid. De eerste keer deden we dat omdat de kinderen nog jong waren en we geen enkel risico wilden lopen. We wilden er 100% zeker van zijn dat we ontbijt-, lunch- en dinerplekjes konden vinden waar Rebecca en Mathijs niet met lange tanden zouden eten. Al snel kregen we erg veel lol in het plannen van die voorpret. En ondanks dat we door menig familielid worden uitgelachen om onze planningsdrang, blijven we het doen. Op die manier hebben met z’n vieren al een jaar pret van een vakantie die nog moet beginnen. Filmpjes kijken van Alcatraz, paardrijlessen nemen om ons voor te bereiden op de prairie en de kinderen lekker maken met mooie plaatjes van alle plekken die we gaan bekijken. Lang leve de voorpret! | Door Mathijs: We stonden klaar om te vertrekken en toen hoorden we dat er een airconditioning kapot was. We gingen terug naar de gate en na 1,5 uur gingen we echt vertrekken. Tijdens de vliegreis kwamen we langs Groenland. Daar zagen we ijsschotsen maar geen zeehonden of ijsberen, bij Canada zagen we ook ijsschotsen. In het vliegtuig hadden we allemaal een eigen tv-schermpje met een afstandsbediening die - als je die omdraaide - een game boy was. Naast mama en Rebecca zat een man die wilde slapen maar het lukte niet. Dus ging ie maar op zijn hoofd slaan en rondlopen. Ik kreeg als eten het kindermenu en Rebecca het volwassenenmenu! Flauw... Rebecca ging alleen maar proberen te slapen, maar papa en ik deden spelletjes op de iPad en soms was papa aan het lezen. Achter mij zat een vrouw met twee kinderen. Eén van de kinderen zat achter mij en was eerst heel vervelend bezig. Maar daarna was ie rustig. Door Pascal: Rond een uur of 1 waren we geland in SFO. Douane verliep deze keer gelukkig een stuk soepeler dan met de homeland security kenau van drie jaar geleden. En: al onze koffers waren er! Allevier! Tegelijkertijd! Zeker voor Rebecca was dit reden voor een vreugdedansje op de bagageband. Daarna de rent a car opgehaald bij Avis. Stiekem hoopten we - net als bij de vorige twee trips - een gratis upgrade te krijgen. Maar dat zat er deze keer niet in. Als we de sedan wilden upgraden naar een suv, moesten we 20 eu per dag extra dokken. En daar hadden we geen zin in. Maar toen we onze koffers in de sedan probeerden te wurmen, kreeg ik het - net als de koffers - een beetje benauwd. Dit kan nooit goed blijven gaan de komende 3 weken in California. Goed, er gaan wat cadeautjes voor familieleden uit, maar er zullen ook veel cadeautjes van familieleden bij komen alsmede souveniers en nieuwe kleding. Ik ben dus benieuwd hoe we alles er over drie weken nog in krijgen.

4: Door Mathijs: Toen we aankwamen met het vliegtuig gingen we paspoorten laten zien en daarna koffers pakken. Deze keer waren we allemaal blij want alle koffers waren er! Toen gingen we de huurauto ophalen, daarvoor moesten we in een treintje. Toen we bij de trein stonden kwam er vrijwel meteen een trein aan we wilden er in maar er was iemand die zijn koffer liet vallen. Papa en Rebecca namen een ander wagonnetje. Ik en mama gingen ook naar dat wagonnetje maar de deuren gingen dicht. Ik en mama namen de volgende trein. Toen we daar waren had mama gehoopt dat we een grotere auto kregen maar dat was niet zo. Maar toen we bij de auto waren was hij super, een witte auto met leren bekleding. Het eerste hotel was geweldig. Ze hadden een stukje nepgras met in het midden vier palmbomen met tussen die palmbomen twee hangmatten. De palmbomen gaven in het donker licht door lichtslangen. Daar tegenover was het zwembad en de kamer was super. We gingen eten bij het Rain Forest Café, het was super. In de nacht sliepen Rebecca en ik naast elkaar, deze keer kon er geen muur (opgerolde sprei) tussen ons in want dan vielen we er uit dus we deden het maar zo. Toen ik sliep kreeg Rebecca van mij per ongeluk een paar knie- en elleboogstootjes, dus ruilden papa en Rebecca halverwege de nacht om.

8: Donderdag 28 juli San Francisco Susanne en ik hadden allebei een vedopte deus door een aidovedoudheid. Het ontbijt bij het hotel stelde weinig voor. Simpele bagels met Amerikaanse kofie en wat pastries. Na de meest dringende maagvulling stapten we in onze witte Chevvy richting Fisherman’s Warf. We vonden er een parkeerplekje voor slechts 8 dollar per dag. Dat lukt je in het centrum van 020 niet. We liepen langs de nog rustige kade naar Pier 39 om in de winkeltjes te gluren. Omdat nog veel dicht was besloten we het Aquarium of the Bay te gaan. Een leuk, klein overzichtelijke aquarium wat een indruk geeft van het leven in de baai van San Francisco. Op het uiteinde van de pier namen we de eerste foto uit de reeks: Five Years After. Foto’s die we hier met de kinderen vijf jaar geleden hebben gemaakt, proberen we nu exact na te maken. Op dezelfde plek in dezelfde houding. Maar dan met iets meer kinnen en iets grotere kinderen.

12: We kozen voor een lunch bij een hippe surfspot op de pier om daarna een relaxte boottocht te nemen over de baai. De boottocht duurde een uur en had zoals verwacht theatrale Amerikaanse drama muziek om de grootsheid van de stad te benadrukken. De Golden Gate Bridge zat bijna helemaal in de mist. Op de baai was een zeilwedstrijd in volle gang. En toen herinnerde ik me weer dat de vrouw waar ik naast zat in het vliegtuig daarover had verteld. Ze vloog speciaal uit Thailand over om haar zoons te zien die meededen aan deze wedstrijd. Terug op de pier vonden Mathijs en Rebecca een NBA-shop waar natuurlijk gescoord werd: een broekje voor Rebecca en Cavaliers-petje voor Mathijs. Niet dat Mathijs nou zo’n grote Cavaliers-fan is – ze staan geloof ik onderaan in de league – maar het was simpelweg het enige basketball petje in de winkel. Terug in het hotel hadden de kinderen nog uren plezier in het zwembad. Paps probeerde het ook even, maar kwam helaas niet verder dan z’n knie. Rillend van de kou rende ik terug naar de warme hotelkamer.

20: Vrijdag 29 juli San Francisco De lichaamsklok loopt nog niet helemaal in pas met de lokale tijd, dus we sliepen heel lang uit. tot half zeven. Mathijs sliep gelukkig iets rustiger dan de eerste nacht. Toen was hij enorm aan het woelen en kreeg ik elke vijf minuten wel een hand, knie of elleboog in mijn lijf gedrukt. Nadat we allemaal wakker waren, herhaalden we onze routine van gisteren. Met een eenvoudig ontbijtje bij het hotel en een eenvoudig parkeerplekje voor bijna nop bij Fisherman’s Warf. We besloten het eerste ontbijtje weg te spoelen met een tweede ontbijtje bij Lori’s. Een diner in jaren ’50 stijl waar we drie jaar geleden een milkshake hadden genomen. In de diner raakten we aan de praat met een gelovige familie uit Texas. Twee redenen om geen contactgegevens uit te wisselen. Met de buikjes rond liepen we door Ghirardelli en maakten nog wat foto’s voor het Five Years After project. We bleven nog even in de geschiedenis lopen en namen net als tijdens onze vorige twee trips naar San Fransisco een bezoek aan een hal met antieke ‘slot machines’. Rebecca en Mathijs waren helemaal in de ban van een basketball-machine en – hoe kan het ook anders – de penny machines. Deze verslaving waarbij je een penny kunt laten omsmelten tot een ovaalvormig souvenir begint aardig uit de hand te lopen. Net als je weer vijf stappen hebt gelopen in San Fransisco hoor je weer een kindje verrukt roepen: “Penny machine!”

22: Nog meer herinneringen: met de Cable Car naar Union Square voor een verplicht stukje winkelen in Nike Town. Mathijs kocht een vetcoolgaaf basketball-shirt maar Rebecca kon helaas niet slagen. Vlakbij Union Square zit een andere vestiging van Lori’s. Dus dat was een ideale plek voor een lunch met shakes, burgers en fries. We wilden weer met de Cable Car terug naar de haven. Maar zoals ik al vermoedde was dat onmogelijk. De trams puilden uit met toeristen en bij de haltes stonden er nog veel meer te wachten. Paps hakte de knoop door en hield een taxi aan. We lieten ons naar Pier 33 brengen om onze kaartjes op te halen voor Alcatraz by Night. Met de kaartjes veilig op zak wandelden we terug naar onze auto. Terug in het hotel hebben we nog een half uurtje gezommen in het ijs- en ijskoude zwembad. Onze kinderen blijken echte bikkels. Papa en mama gaven het al snel op, maar de kinderen lieten zich niet afschrikken door de lage temperatuur. Na het zwemmen: afdrogen, omkleden, warme kleding mee en hup: terug de auto in richting Pier 33 voor de boot naar Alcatraz. Het is al een paar dagen licht bewolkt boven San Fransisco, maar dat gaf Alcatraz een extra luguber en duister tintje. Tel daar het gekrijs van de meeuwen en de schemering bij op en je hebt de juiste ingredinten voor een spannende avond op The Rock.

24: Binnen kregen we koptelefoons met een Nederlandse audio tour. De tour was geweldig! Inmates vertelden verhalen over hun tijd op het eiland. Terwijl je rondliep door het complex werd je meegezogen in hun avontuur. Met ontsnappingspogingen, opstanden en anekdotes van beroemde inmates. Mathijs ging er helemaal in op. Na de audiotour volgde nog een korte demonstratie van het openen en sluiten van de celdeuren. Met veel kabaal en drama liet de bewaker zien hoe het systeem werkte. Impressive In het donker gingen we met de ferry terug naar de kust. Het was prachtig om San Franscico by night. De lichtjes waren betoverend. Na deze geweldige maar vermoeidende avond reden we snel terug naar ons hotel om lekker te pitten.

44: Zaterdag 30 juli San Fransisco en San José Na het basic ontbijtje gingen we koffers pakken om deze vervolgens met een schoenlepel in onze auto te persen. Exact één minuut voor openingstijd stonden we voor de deur van Academy of Science. Een prachtig en heel groot museum in San Fransisco waar we waarschijnlijk maar de helft van hebben gezien. Er was een mooi aquarium met bizarre schildpadden en een witte – geen albino - aligator. Het aquarium zelf was al indrukwekkender dan dat bij Pier 39. In het museum stond verder een grote koepel ‘dome’ waarin een stukje regenwoud was nagebootst. Compleet met schattige vogeltjes, mooie vlinders en vreemde insecten. Daarna moeten we helaas afscheid namen van San Fransisco. Een stad waar we allevier gek op zijn. Misschien omdat de stad heel Europees aanvoelt, zowel in de mensen als in de gebouwen. Als we ooit zo stom zijn om te emigreren naar de VS dan zullen we heel dicht bij deze stad eindigen. Susanne stuurde de Chevvy richting San José. Onze volgende stop. Waar we een aantal dagen zullen doorbrengen met Mike en Diane. Onderweg stopten we bij een gigantische mall en gingen we op zoek naar the food court. We kozen allevier voor Japans. Voornamelijk sushi, maar Mathijs had meer trek in terriyaki.

46: Een uurtje later stonden we bij ons hotel. Lanai Garden Best Western in San José. Het viel me op dat er enorm veel Vietnamezen in deze streek wonen. Winkels, restaurants, bedrijven, wasserette’s... allemaal Vietnamees. Navraag leerde ons dat San José na de Vietnam-oorlog zo’n 40.000 Zuid-Vietnamezen had opgevangen. En dus automatisch een soort Vietnam-Town in de VS werd. Het was nog geen tien minuten rijden naar het huis Mike en Diane Ivey en hun vier zonen. Diane lijd al vele jaren onder kanker en hobbelt van de ene chemo naar naar de andere. Deze jarenlange strijd begint haar tol te eisen en ze heeft lang niet meer zoveel energie als vroeger. We hadden dan ook besloten om niet bij hun in huis te slapen, maar gewoon te kiezen voor een hotel. Uiteraard was Diane het daar niet mee eens. Het toppunt van de toch al zo grote gastvrijheid van Amerikanen heet Diane Ivey. Maar we hielden voet bij stuk. Ook omdat het simpelweg lekkerder slaapt op boxspringmatrassen in een hotel, dan op opblaasbedjes in tienerkamers. Het was een mooi en warm weerzien met onze self proclamed family. Don en Lois waren er ook en even later schoven ook Bruce en Robin met hun dochters Cali en Mandy aan. Het was een leuke dag waarbij we niets anders deden dan kletsen, lachen eten en drinken. Rebecca kon nu eindelijk laten zien wat ze al had opgestoken van haar VWO 1 Engels. Ze praatte met iedereen mee en begreep alles wat gezegd werd. Ze was ook snel over haar verlegenheid heen en kon nu zelf een leuk gesprek starten. Mathijs kon qua taal nog het beste overweg met hond Holly, maar ondanks de taalbarrire had ie toch een leuke middag en avond bij de Ivey family.

48: Zondag 31 juli San José In ons nieuwe hotel in San José sliepen de kinderen op het king size bed. Zodat we weer een dijk konden maken tussen hen in van een opgerolde sprei. Op die manier konden we voorkomen dat Mathijs in zijn slaap Rebecca kon verwonden. Daardoor waren wij echter verbannen naar de slaapbank met een plastic zeil onder het onderlaken. Susanne was bang dat het te zweterig zou zijn, maar volgens mij heeft ze goed geslapen. We zouden vandaag naar de flea market in San José, maar dat werd ons afgeraden door de familie. In plaats daarvan hebben we ontbeten bij de Ivey 's en wederom veel gekletst en gelachen. Ditmaal met een lekker bakkie koffie erbij. De kinderen speelden de hele ochtend met elkaar en met hond Holly. Uiteraard hebben we veel gepraat met Diane over haar ziekte. Haar strijd tegen k duurt al zeven jaar en ze is nu bij de laatste vorm van chemotherapie aangekomen. Zeg maar de laatste traptrede. Als de k op den duur ook imuun wordt voor deze chemo wacht er alleen nog the bucket list. Vul een emmer met briefjes waarop je dingen schrijft die je graag nog zou willen doen voor je dood. Elk jaar dat Diane krijgt is een cadeau. Drie jaar geleden had ze niet verwacht ons nog een keer te zien. Ze is volledig kaal maar heeft wel verschillende pruiken zodat ze elke dag een totaal verschillende haardracht heeft. ‘s Middags gingen we paardrijden. Het was ongeveer 45 minuten rijden naar de manege. Met ons vieren plus Mike, Mark, Ryan en Shawn. De rit was een beetje saai. Onze Amerikaanse vrienden vielen bijna in slaap op het paard van saaiheid. Twee uur stapvoets door de hete Sunol Wilderness. We gingen helaas niet in draf of in galop. Nog een minpuntje was dat we na een uur omkeerden en exact dezelfde weg terug liepen.

50: Op het laatst stukje gingen we nog wel even met de paarden dwars door een kreekje. Dat was wel cool. Wij vonden ons eerste ritje te paard in de VS dan ook geweldig. Het is een leuke ervaring om vanaf een paard een landschap te bekijken. Ze ziet meer – en hoger – en je wordt nauwelijks moe. Het enige toilet bij de manege was een grote beerput. Het schijtgat deed ons nog het meeste denken aan het vreselijkste toilet wat we hebben gezien in Vietnam. De meeste paarden van de manage waren overigens gered van de slachthuizen. Dus best een nobele manege. Ik heb de man maar niet verteld dat ik regelmatig in Nederland smul van een lekker stukje paardenbiefstuk met pepersaus. For the record: Pascal reed op Queen, Susanne reed op DW, Rebecca reed op Lazy en Mathijs op Dusty.

52: Na het paardrijden reden we nog even langs het werk van Mike’s. Zijn bedrijf maakt chips voor routers en heeft in de 12 jaar van hun bestaan nog nooit winst gemaakt. Het bedrijf is een typisch Amerikaans kantoor met van die enge cubicles. Aaargh! Maar wel tof om een keer binnen te gluren. ‘s Avonds aten we weer bij Mike en Diane. Robin en Bruce prikten samen met hun dochters een vorkje mee. Deze keer stonden er taco’s op het menu. Als toetje gingen we een partijtje Uno spelen. Maar uit protest tegen de 0- en de 7-regel haakten alle minderjarigen af en gingen alleen de volwassenen verder. Shawn’s vriendinnetje Gaby kwam ook nog langs. Ze lijkt nog het meest op een 16 jarige Suzanne Vega. Ze heeft al haar eigen cd’tje gemaakt met eigen nummers. Ze speelt leuk gitaar, maar haar stem kan nog wel wat oefening gebruiken. Pas om half 12 lagen we in ons hotelbed van ons hotel. Veel te laat bleek later. De volgende ochtend heerstte er nogal wat ochtendhumeur her en der. Dus dat betekent dat we morgen vroeger naar bed moeten gaan. , want er heerste de volgende dag wat ochtendhumeur. Dus morgen vroeger naar bed. Al tijdens de eerste nacht in de VS begon Rebecca Engels te praten in haar slaap. Tijdens de tweede nacht schakelde ze vreemd genoeg over naar Nederlands. Deze nacht was Mathijs aan de beurt met nachtelijk geklets. Hij hield het nog even bij onverstaanbaar Nederlands.

54: Maandag 1 augustus San José en Santa Cruz We werden laat wakker. En konden nog net op tijd een ontbijtje scoren bij het hotel. Ze beginnen namelijk al met opruimen om 9:30. We bakten zelf wat verse wafels en reden daarna naar Diane voor koffie. Ze was net terug van de dokter en had goed nieuws. Voor de zoveelste week achter elkaar waren naar k-nummers gezakt, wat haar weer hoop geeft. Ze mag deze week dan ook een keertje chemo overslaan. In september krijgt ze weer een petscan en dan krijgt ze wat meer zekerheid over haar ziekte. Maar het patroon van de afgelopen zeven jaar is niet gunstig. Elk chemo-medicijn had een positieve start, maar daarna raakte de kanker immuun voor het medicijn waardoor het weer slechter ging. Ze heeft inmiddels elke vorm van chemo gehad die er bestaat, dus dit medicijn is echt haar laatste kans. Heftig. Met twee auto’s reden we richting Santa Cruz. Een stadje aan de kust. Voor een dagje stand en misschien even de boardwalk op. We begonnen eerst met onze zelfmeegenomen lunch waarbij Shawn in contact kwam met een gitarist. Shawn en zijn vriendin spelen allebei gitaar en het muziekinstrument ging dan ook mee naar het strand. Al snel zat Shawn samen met de gitarist – die meer weg had van een zwerver – gezellig een potje te jammen.

56: Met de buikjes vol nestelden we ons op het strand. Kyle dook in z’n boek en die hebben we de rest van de dag niet meer gehoord. Kyle is sowieso een beetje een stille. Een leuk gesprek met ‘m voeren is vrijwel onmogelijk. En nu hij 19 is zou je toch verwachten dat hij meer met volwassen meepraat. Hij is ook niet uit z’n bed te slaan. Soms komt ie pas om half 12 naar beneden. Mike is de hele dag weg en je merkt dat Diane nauwelijks nog de energie kan opbrengen om Kyle een trap onder z’n reet te geven. Shawn zat de hele middag op het strand vastgeplakt aan z’n vriendinnetje. Mark speelde met Mathijs en met de meiden Rebecca, Cali en Mandy. Ze maakten forten, zwomen in de zee, deden spelletjes en probeerden te wake boarden. Het kleine kind in me werd weer wakker en ik besloot weer een sand sculpture te maken van een gigantische schildpad. Al snel begon Ryan spontaan mee te helpen en hadden we in no-time een prachtig beest gemaakt.

58: Vlakbij het strand lag het wrak van een betonnen schip. De Palo Alto. Het schip was gebouwd om mee te vechten in WO1. Maar toen het schip eindelijk klaar was, was de oorlog al lang voorbij. Het schip werd toen voor de kust gelegd en omgebouwd tot een entertainmentplek. Met een bar, restaurant en een zwembad. Na twee jaar ging de firma echter failliet en kreeg het schip zijn definitieve bestemming: een broed- en schijtplek voor meeuwen en pelikanen. Toen ik dichterbij het schip wilde komen om foto’s te maken viel mijn neus bijna van mijn gezicht door de vreselijke lucht van amoniak.

60: Na het dagje strand reden we naar de boardwalk. En wat voor een boardwalk! Een kilometers lang pretpark op de boulevard van Santa Cruz. Er staan meer attracties dan in menig ander pretpark. Alleen is het hier als een mierenhoop op elkaar gepropt. Na een uurtje pret moeten we ons helaas splitsen. Diane, Kyle, Ryan, Shawn, Gaby en Mandy reden terug naar San José. Wij bleven achter met Mark en Kali. Diane had weer enorme problemen met Kyle omdat hij 45 minuten te laat op de rendezvous plek was. We doken met z’n zessen wat attracties in, liepen in het avondrood even over het strand en namen ongezond avondeten bij een snacktent. En uiteraard stond de boardwalk vol met penny machines. Doodmoe reden we naar huis. Mark viel na een paar mile al in slaap op de schouder van Rebecca. In San José dropten we Kali bij haar huis en Mark bij zijn huis. Logisch eigenlijk Ons voornemen om vroeg naar bed te gaan liep door de boardwalk een beetje anders. Maar we hadden het ook niet willen missen.

62: Dinsdag 2 augustus San José Door Rebecca Vandaag werden we wakker gemaakt door een brandalarm! Mijn reactie: alles wat in handbereik was gooide ik in mijn tas! Met mijn tas en in mijn slaapkleding renden we allevier de gang op. We waren aan het kijken en aan het zoeken, maar we konden geen brand zien. Wat bleek, ER WAS EEN BAGEL AANGEBRAND! Aaaaah, daarvoor werden we dus om 6 uur ’s ochtends wakker gemaakt. EEN BAGEL! (*_*) We zijn nog even gaan slapen en daarna hebben we ons klaargemaakt om te vertrekken naar Raging Waters. We zijn naar Diane gereden en daar was Mandi (We zijn erachter gekomen dat haar echte naam Amanda is). Later kwam Gaby (de vriendin van Shawn). Ryan en Kyle lagen nog in bed dus die gingen niet mee. Kali heeft een oorontsteking dus die ging ook niet mee. ): Daarna reden we met zijn allen (in twee auto’s) naar het huis van Kali, Mandi, Robin en Bruce, omdat Mandi het jasje van Gaby was vergeten. Vanuit daar zijn we naar RAGING WATERS gegaan. We hebben een plekje gezocht, ons ingesmeerd en meteen daarna het golfbad ingerend. Er waren drie glijbanen waarbij je met twee of meer mensen in een bootje kon, natuurlijk hebben we die een paar keer gedaan. We hebben nog wat gegeten, gegleden, gezwommen, gelachen, gelegen en gepraat. ^_^ Uiteindelijk moesten Mandi en Gaby weg, Gaby naar zangles (en Shawn ging natuurlijk met haar mee) en Mandi naar Tae Kwando-les. Toen ze weg waren hebben we (Mark, Mathijs en ik) nog wat lekkers gehaald. Mark: Dippin’ Dots Banana Split, Mathijs: Churro, ik: Dippin’ dots Oreo and cookies (ik was uitgegleden en de helft van mijn Dippin’ Dots waren gevallen). Toen het bijna sluitingstijd was zijn we nog van wat glijbanen afgegaan (heel slim want dan staat er bijna geen rij). We hebben nog heel lekker gegeten bij Diane en afscheid genomen van Robin. Ik heb de hele tijd nog met Kali rondgehangen (die er gelukkig bij het eten wel was) en nog wat gespeeld met Holly. Laat naar het hotel gegaan, en meteen gaan slapen. -xx | Door Mathijs In Raging Waters was een glijbaan genaamd Dragon. In een bootje ga je een glijbaan af en dan beland je in een ton en ga je rondjes. Ik en Mark deden het 2 keer. De tweede keer klapte de boot om omdat ze water spoten tegen de richting in. Mark gleed samen met de boot naar beneden. Ik stond boven in de ton - serieus: ik stond - en ik kon de draak aanraken die in het midden stond. Dus ik stond daar en zei: “O nee Mark” (in het Amerikaans) en ik dacht: wat moet ik doen? Ik ging zitten en gleed. Maar omdat het eigenlijk met een boot moest was de grond ruw dus ik schuurde me. Een stuk vel van mijn knie zat los. Eerst deed het geen pijn maar daarna wel. Gelukkig was het op het ejnde. Ik en Mark wilden daarna nog een keer maar dat kon niet hij was gesloten. Door Pascal De wekker ging om half zeven: brandalarm in het hotel. Binnen 30 seconden stonden we in ons slaapgoed bij de receptie. Rebecca had nog haar tas meegenomen met haar knuffel. Ik niets. Snel een tas grijpen met paspoorten en portemonnee was misschien slim geweest maar mijn brein was een beetje overrompeld. 30 seconden later lagen we weer terug in bed. Er was een bagel aangebrand. Om 10 uur startte ik mijn laptop op. Voordat ik de kans kreeg om iets te doen kregen we een Skype oproep van ruud en Chris. Slaperig en met haren die alle kant op wijzen gekletst met opa en oma. Erg leuk om ze even te zien. Het ontbijt sloot al om 9:30 dus gingen we naar de overkant van de straat naar Denny's. Uiteraard namen we de auto om naar de overkant van de straat te gaan, want we leven nu eenmaal the american style.

64: Woensdag 3 augustus San José Onze laatste dag alweer in San José. De eerste stop was het Tech Museum in downtown San José. We gingen er heen met Diane en haar vier zonen en met de twee dochters van Bruce en Robin: Kali en Mandy. De Tech is een soort Nemo, maar dan minder groot en uitgebreid. En dat lieten de vier jongens van Diane ons goed weten. Het was voor hen de 100e keer dat ze verplicht naar dit museum moesten en dat lieten ze overduidelijk merken. Ze liepen te klieren of zaten alleen met hun autistische handheldgames te spelen. Bij gebrek aan een US vader in het gezelschap heb ik ze maar even een reprimande gegeven. Diane verliet het museum eerder met de opstandigen. Wij bleven samen met Kali nog wat langer. We namen een lunch bij Denny’s en gingen ons daarna omkleden in het hotel. We moesten namelijk allemaal wat warms aan (en mee) omdat we naar een openluchtconcert gaan wat vrij lang zou duren. Door Rebecca: Rond vier uur zijn we naar het concert gereden. Daarvoor hebben we afscheid genomen van Bruce, Mandi, Kali en hondje Holly. Toen we op weg waren moesten we een keer terugrijden want Diane was haar medicijnen vergeten. In de auto luisterden we naar radiozender K-fox, daar hadden ze het over het concert. In het stadje aangekomen zijn we eerst nog wat eten gaan halen bij Subway’s. Ryan houdt daar niet van dus hij was op zoek gegaan naar een Taco Bell. Gaby houdt daar ook niet van (ze hield haar neus dicht toen we Subway’s inliepen) dus zij is met Shawn ook op zoek gegaan naar een Taco Bell. Uiteindelijk kwam Ryan terug, geen Taco Bell gevonden, hij had dus maar wat gekocht bij het concert zelf. Gaby en Shawn hadden wel wat gevonden (geen Taco Bell). We zijn met 1 auto naar het concert gereden (heel erg gepropt, met Mathijs en Mark in de kofferbak). | Op het concertveld hadden we meteen een mooi plekje want vrienden van de Ivey familie waren er al. Na het voorprogramma begon Yes te spelen. Er werd aan pappa gevraagd of we betere stoelen wilde hebben (upgrades), maar we waren met te veel. Later werd het nog gevraagd aan Mike en zijn vriend, zij hebben het aanbod aangenomen. Toen Styx ging spelen ging Diane naar de betere stoelen en die heeft daar de rest van het concert gezeten. We hadden het allemaal erg naar ons zin maar na een tijdje Styx werd het saai en werden we moe (met we bedoel ik Mathijs en ik).^_^ Diane heeft ons naar onze huurauto gereden. Daar hebben we afscheid genomen met veel tranen. Toen we in het hotel aankwamen zijn we METEEN gaan slapen. -xx Door Pascal: Het concert is een idee van jaren ’70 eendagsvliegje Gregg Kihn. Bekend van het hitje “Our love is in Jeapardy”. Hij organiseert elk jaar een concert samen met andere acts. Dit jaar opende hij voor Kansas, Yes en Styx. Yep, bejaarden-rock uit jaren ’60 en ’70. Maar wel leuk om een keer te zien. Door de vele vertragingen naar het concert toe kwamen we pas na de act van Gregg Kihn op het veld. Kansas viel tegen. Echt way too old. En bovendien was ik nooit echt weg van hun emo-rock. Daarna kwamen de theatrale nummers van Yes. Afgezien van hun hitje maakten ze in de jaren ’70 prachtige symfonische nummers. Tussen de bejaarde Yes-leden die minstens 70 leken stond een jong gay ventje met exact dezelfde strot als Jon Anderson. Uiteraard was het ‘m niet, maar het viel nog niet mee om Mike en z’n vrienden daarvan te overtuigen. Het roken van weed is illegaal in de VS. Maar tijdens dit soort openlucht concerten wordt het door de vingers gezien. En de bezoekers nemen het er dan ook van. Alles wat ze een heel jaar niet mogen roken, gaat nu in één avond over de longen. Met als gevolg dat het hele terrein rook naar een happy hour in een Amsterdamse coffeeshop waar alle ventilatie is afgesloten.

65: Het afscheid van Diane was inderdaad een flink tranendal. Haar zoon Ryan fluisterde in mijn oor: “Dat doet ze bij al onze vrienden.” Kennelijk is hij al immuun geworden voor alle tranen en alle emoties die bij de ziekte van zijn moeder horen. | Hoogtepunt was Styx. Niet echt meer in de orginele bezetting, maar dat was Styx minder erg dan bij Yes. Ze gaven een geweldige rockshow weg. Vol energie, vol vuur. Geweldig.

66: Donderdag 4 augustus Shaver Lake Door Mathijs: Eerst gingen we ontbijten. Mama maakte voor mij een wafel en voor Rebecca geroosterd brood. We reden eerst naar een Subways. Dat was lekker. Het rijden leek kort, maar was best lang. Onderweg werd mama niet ziek, Rebecca niet maar IK. We konden het niet vinden dus papa vroeg het, maar de man kende het stadje niet eens. Uiteindelijk vonden we het zelf. Het huis was geweldig. We gingen lopen naar het meer terwijl Brooke het avondeten klaar maakte. De wandeling was leuk. John vertelde super coole verhalen. Als avondeten kregen we gerookte zalm met kaas. Door Pascal: Om 11 uur vetrokken we uit San José. En om 3 uur waren we bij Shaver Lake. Waar we vijf dagen bij John en Brooke verblijven in hun cabin. Een mega cabin met twee badkamers en vier slaapkamers. In het gebied hebben veel rijke en succesvolle mensen uit Fresno hun zomercabin. We hadden een heerlijke maaltijd. Gerookte zalm met een korstje van parmezaanse kaas en broodkruimels. Ik gruwel van zalm dus zag er een beetje tegenop. Maar dit was voor het eerst dat ik zalm lekker vond. Ook Rebecca greep snel haar kans om een tweede stuk te pakken.

68: Voor het eten hebben we nog even gewandeld naar het meer. Wat je in 10 minuten kunt lopen. Shaver Lake is een prachtig stuwmeer in de Sirra Nevada. Tussen de rotsen en naaldbomen is het een klein paradijsje. Zoals ik al eerder schreef worden Susanne en ik vaak uitgelachen door onze familie en vrienden om onze voorpretmania. Een onderdeel van onze voorpret is een website waar we onze verhalen en foto's meteen kunnen delen met de achterblijvers in Nederland. Dit is de tweede keer dat we zo'n site maken. En kennelijk hebben de Aussie-reizigers onze mania nu ook te pakken, want Edo heeft een prachtige website gemaakt waar hij alle verhalen en foto's deelt. Demi tikt er op los als een tikgeit met ADHD. Tegen hun verslag kunnen we nooit op. John is een behoorlijke kletser dus hij vergt nogal wat aandacht. De kinderen en Susanne gingen al eerder naar bed maar ik bleef nog een uur filosoferen over de toekomst van advertising.

70: Vrijdag 5 augustus Shaver Lake Heerlijk geslapen in het ruime antieke bed bedekt met quilts. Dat hadden we wel nodig na al die nachten op de slaapbank. Ik begon al pijn in mijn rug te krijgen. Ook de kinderen sliepen heerlijk. Rebecca sliep als een prinsesje in een tweepersoonsbed en Mathijs op een eenpersoons. Uiteraard ontstond er een ruzie... eh meningsverschil over de verdeling van de nachten. Rebecca vond dat zij wel 6 nachten in het tweepersoons bed kon slapen en Mathijs 0 nachten.

72: Door Pascal: Vandaag zijn we met de RIB van John naar het meer gegaan. Geweldige boot die ongeveer 40 km/pu haalt. Het was prachtig weer en we vaarden eerst naar een plek waar de osprey hun nesten hebben. Een osprey is een visarend die elke dag één grote vis vangt voor haar jongen. We zagen de nesten en de volwassen vogels aan de oevers van het meer zitten. Daarna vaarden we naar een kleine waterval waar het water het meer in stroomt. Bij een kleine rots met een picknicktafel meerden we aan. Een lieflijk tafereel waar geen mens te bekennen was. Vijf minuten later echter lagen er drie speedbootjes, vier jetski's en twee catamarans. Het werd zo snel zo druk dat we meteen weggingen.

74: Door Rebecca: Half negen ben ik wakker gemaakt door pappa met de camera... Ontbeten, vogeltjes bekeken, foto’s gemaakt, ons ingesmeerd, ons klaargemaakt voor Shaver Lake en toen kon het avontuur beginnen. De boot in het water leggen was een makkie! We waren in no time al aan het varen. Eerst een beetje het meer bekeken en ospreys gezien. Daarna zijn we naar een klein watervalletje gevaren en daar hebben we wat snacks gegeten. Het was erg stil en mooi. Maar, na 5 minuten... BOEEM! *_* Een boot vol met kinderen kwam aanvaren, zwemmers, vissers, mensen die aan het kanon waren en ga zo maar door. Dus, toen zijn we weggegaan en hebben we het kleine opblaasbootje uitgeprobeerd. Eerst Mathijs, toen ik, toen mamma, dat ging allemaal nog wel goed, maar toen... pappa ging het bootje in, dus in slow motion plonsde hij het water in. Na een tijdje moesten we terug omdat we gingen lunchen in de cabin. Later kwamen Tim, Allison en hun lieeeeve hondje Ellie... <3 We hebben nog gegeten, gekletst en toen zijn we naar bed gegaan! –xx

76: Door Pascal: John hing toen de band achter de boot waar we één voor één in voortgetrokken werden. Het ging keihard en was keileuk. En de enige die natuurlijk uit de band vloog was ik. Eenmaal terug bij de cabin gingen John en Brooke boodschappen doen. Wij gingen even naar de winkelstraat in het centrum wat echt helemaal niets voorstelde. Na een ijsje te hebben gegeten liep Susanne met de kinderen terug naar de cabin en ging ik op zoek naar een postkantoor voor postzegels. Na een half uur lopen besefte ik dat de locals het met hun 'oh just a quarter of a mile' wel eens mis zouden kunnen hebben. Terug bij de cabin was de dochter (Allison) van John en Brooke gearriveerd met haar verloofde (Tim). Ze zijn ongeveer 26 en wonen ook in Fresno. Ze werken samen met paps John in een reclamebureau gespecialiseerd in internal branding. Volgend jaar augustus gaan ze trouwen. De kinderen vonden Allison en Tim helemaal geweldig. En dat was omgekeerd ook het geval. Susanne en ik kwamen niet meer aan kletsen toe.

78: We aten met z'n allen varkenshaas met salade. Het was wederom heerlijk. Ik vind het erg leuk dat we al die jaren geleden de Boogaert-familie hebben leren kennen. De grootste highlights van California hebben we al gezien en nu verkennen we steeds meer de diepere lagen van de VS. Slapen, eten en leven in Amerikaanse families en huizen is een fantastische ervaring. John sleepte me 's avonds naar buiten voor een nieuw lang gesprek. Nou ja, noem het maar een monoloog. De kinderen wilden met iedereen Uno spelen, maar door John liep dat dus even anders. 's Nachts werden we wakker gemaakt door vreemd geritsel in onze kamer. Zodra ik het licht aandeed hield het geritsel op en er was nergens een dier te bekennen. Ik ben benieuwd hoe het komende nacht zal zijn.

80: Zaterdag 6 augustus Shaver Lake Door Rebecca: Ik ben alweer wakker gemaakt door mijn vader maar deze keer zonder camera. >_< We hebben een ontbijtje gehad met cinnamon rolls en poched eggs, ERG LEKKER! Daarna hebben we naar bluejay’s gekeken die pinda’s aan het eten waren... (: We hebben ons ingesmeerd en klaargemaakt voor Shaver Lake, deze keer ook met Allison, Tim, Ellie en Brooke. Het water was heerlijk. Mathijs en ik zijn meteen gaan zwemmen. Later kwam de boot met John, Susanne en Tim. Vandaag gingen we achter de boot met de 3 persoons bananaboat. De eerste die er natuurlijk afviel was pappa. De tweede keer dat ik op de bananaboat ging zat ik er met Tim en mamma op. Tim ging helemaal uit zijn dak, daardoor zijn we er 3 keer afgevallen. *_* Maar dat was maar goed ook want op de boot is het kouder dan in het water... Terug op het land zijn we een ijsje gaan halen. Mathijs en ik hadden Dots, kleine vanille ijsblokjes met een laagje chocolade eromheen. We zijn teruggereden naar de cabin met John die alleeeeeen maar aan het praten is, wel leuke verhalen hoor! (Maar soms heel irritant). xD We hebben nog cupcakes gemaakt met Allison, ook ERG LEKKER en nog gespeeld met Ellie. Geen idee wat we vanavond gaan doen... –xx

82: Door Pascal: Vandaag een overheerlijk ontbijt met cinnamon rolls die John zelf had gemaakt. Daarna een plekje gezocht aan de oever van het meer. Met de auto hadden Mathijs en ik de spullen gebracht. Zoals een partytent, stoeltjes, eten en drinken. Even later kwamen Allison, Rebecca en het hondje Ellie aangehobbeld. Susanne, Tim en John kwamen via de boot. Deze keer hing de bananaboat aan de boot. Het was opnieuw erg leuk! We hadden een kleine snack aan de oever en we hebben urenlang gespeeld en gezommen. Toen we met de boot terug wilden varen zat er opeens heel veel water in. Tim, Mathijs en ik hebben met waterguns de boot weer leeggepompt. De middag bestond uit het maken van cupcakes, kletsen en wederom een ontzettend lekkere maaltijd. Die Boogaertjes hier kunnen koken als de beste. Ongelofelijk hoe ze elke keer weer iets geweldigs op tafel zetten. Mathijs en Tim hebben elkaar gevonden met games op de iPad en spelen vaak samen. De levels waar Tim na uren puzzelen maar niet uit kan komen, lost in Mathijs in 20 minuten voor hem op.

84: De avond bestond verder uit vele gesprekken over de borstkanker van Brooke. Een paar maanden geleden werd bij haar een zeer agressieve vorm van borstkanker ontdekt met als gevolg dat haar borst tot op het bot moest worden verwijderd. Momenteel moet ze een chemokuur ondergaan. En dat betekent elke week naar het ziekenhuis in Fresno voor een behandeling. Als de kuur eenmaal achter de rug is, denken John en Brooke ook nog de plek te laten bestralen. Just to be sure. John is erg positief over de ziekte en is al volop reisplannen voor Brooke en hem aan het maken. Brooke is stil. Dat is ze altijd al geweest, maar nu is ze nog zwijgzamer. De chemo maakt haar ook erg moe en ze slaapt heel veel. Daardoor zien we haar helaas ook erg weinig. Allison en Tim hebben ons uitgenodigd voor hun huwelijk volgend jaar augustus in San Francisco. Het lijkt me geweldig om weer naar de westkust te gaan en om een Amerikaanse bruiloft mee te maken, maar ik ben nog niet overtuigd. Met de beurzen die deze week als een lawine omlaag gingen en met mijn voornemen om meer tijd aan hobbies te besteden, zie ik dat nog niet zo zitten.

86: Zondag 7 augustus Shaver Lake Vandaag zijn we vroeg opgestaan. Om een wandeling te maken langs de oevers van het meer. John was nóg vroeger opgestaan om scones met cranberries te maken. Ik denk niet dat ik nog een keer hoef te vertellen hoe heerlijk ze waren. We wandelden twee uur over heuvels begroeid met de prachtigste wilde bloemen. Onderweg zagen we osprey 's, prachtige vlinders, rood/zwarte wespen en hommels. Ondanks het vroege tijdstip was het nog best heet en vooral Mathijs had moeite om de finish te halen. We moesten om 11 uur terug zijn omdat dan de andere dochter van John (Melissa) zou komen. We waren dus in een flinke haast. Bij de cabin bleek echter dat Melissa en haar gezin niet kwamen. Melissa en David hebben kleine kinderen en als ze de trip naar Shaver Lake zouden maken, dan zouden ze ook weer erg vroeg wegmoeten. Het plan om dus helemaal niet te komen was waarschijnlijk niet zo stom. Door Susanne: We hadden weer een hele leuke gezellige dag. In de ochtend was het om 8 uur weer tijd om Rebecca en Mathijs wakker te maken. Na het ontbijt zouden we namelijk om 9 uur een wandeling gaan maken langs het meer, als we te laat zouden vertrekken is het te heet voor de wandeling van twee uur en Melissa (de dochter van Brooke) zou komen voor de lunch met haar man en twee kleine kinderen. Na weer een zalig ontbijt, dit keer met scones waar gedroogde berries in zaten, vertrokken we voor de wandeling. Voor Brooke zou het te lang zijn dus die bleef thuis.

88: Tijdens de wandeling zagen we de mooiste wilde bloemen en het uitzicht over het meer was prachtig. Nog geen boot te zien dus het zag er heel vredig uit. Natuurlijk was Ellie (het schattige hondje van Allison en Tim) ook mee en de kinderen hadden veel lol met haar. Toen we terugkwamen had Brooke net haar dochter aan de telefoon. Ze waren nog niet vertrokken en gingen het niet redden om te komen. ’s Middags hadden ze namelijk alweer om 14.00 uur moeten vertrekken dus dat was ook wel een erg korte periode voor een bezoekje. We gingen helemaal relaxen en besloten toen om voor de hamburger lunch een lekker kopje koffie te drinken met weer zo’n zalige cupcake erbij. De ’s-more cupcake ziet er niet alleen lekker uit maar smaakt ook echt zo. Ik ga wel proberen hem (zo ongeveer) na te maken maar ze hebben hier veel ingredinten waar ik nog nooit van heb gehoord dus ga ik wel mijn eigen fantasie gebruiken. Het was zo leuk om ze te maken. Wat ik ook erg grappig vond is dat Allison het recept wat moest aanpassen omdat we hier veel hoger zitten. Het recept uit Fresno kan totaal mislukken daardoor. Dus meer van het ene erin en minder van het andere en dan maar hopen dat de cakejes gaan rijzen.

90: Na de lunch hebben we de auto van John gepakt en zijn we met z’n zevenen naar de Sequoia bomen gereden. Brooke bleef thuis om te rusten. John wist dat we snel misselijk worden in de auto dus hij reed echt heel erg rustig, er waren namelijk veel bochten. Rebecca werd een beetje misselijk. Onderweg zagen we een mooie waterval dus zei ik meteen “stop here”. Ik hou zo van watervallen. Het geluid van het vallende water en hoe ze maar blijven gaan vind ik echt te gek. We zijn een beetje gaan klimmen naar boven maar hadden daar eigenlijk niet de goede schoenen voor.

92: Na die stop waren we al best snel bij de giga bomen. Tjeetje wat zijn die groot en oud. Zo gaaf om te zien. We hadden ze al een keer gezien bij Yosemite maar dat is alweer vijf jaar geleden. Op de terugweg naar de cabin hadden we zo veel lol in de auto. We hadden allemaal tranen in onze ogen van het lachen. Het zijn allemaal te ingewikkelde grappen en inside jokes om uit te leggen maar het was voor ons allemaal een geweldig leuke terugreis. Als avondeten hadden we een grote pan spaghetti en heeft John met Rebecca brood gemaakt. Ze mocht kiezen wat ze er in deed en koos voor provencaalse kruiden. Een perfecte keus voor bij de spaghetti. Morgenavond gaat John een brood maken met Mathijs. Ik geloof dat die voor een chocolade brood gaat kiezen. ’s Avonds hebben we nog een paar spelletjes Uno gespeeld. Voor John een nieuw spel en voor Allison en Tim was de 0 en de 7 nieuw. Ze vonden het nog leuker als anders. Toen was Mathijs zo moe dat hij zelf aangaf dat hij echt naar bed wilde.

94: Door Pascal: Wat een geluk dat we hier in de cabin van John Boogaert mogen verblijven. Overnachten in heerlijke bedden, eerste klas eten, excursies met vervoer en gids, entertainment van 's morgens vroeg tot 's avonds laat en dat alles voor 0,00. Een vijf sterren accomodatie voor nop. Een luxe privé resort zonder polsbandje. De lusten van een megagroot vakantiehuis zonder de lasten. Omdat Susanne en ik ons daar wel een beetje schuldig over voelen nemen we ze morgen mee uit lunchen en nemen we ze volgende week mee - met andere familie - naar een “flying knifes” Japans restaurant. Voor lunch hadden we zelfgemaakte hamburgers en salade. Daarna reden we met John, Tim en Allison naar een park met sequoias. Voor de leek: die reuzebomen die wel 2000 jaar oud kunnen worden. Bij de sequoias hadden we veel lol met de photosynth app om de bomen in hun totaliteit te kunnen fotograferen. Het was een geweldig park en we konden beter van de sequoia's genieten dan vijf jaar geleden. Toen waren de kinderen nog iets te klein om van zoiets groots te genieten en de urenlange kronkelige bergweg hielp toen ook niet mee. Ik heb stiekem twee sequoia denneappels meegegritst. Hopen dat ik er mee door de douane kom. Na een ijsje reden we terug. Onderweg lagen we dubbel om een woordgrap rond het nummer "fuck you". Het nummer is in de vs bekend als "forget you", want lelijk taalgebruik is hier uit den boze. Toen we de americanos hierover vertelden, begonnen we zinnen te maken waar we het f-woord vervingen met 'forget'. Forgetting traffic! I really could use a good forget! What a forgetting hot woman! I will never forget you.

96: Terug in de cabin begonnen we het eten klaar te maken. Het schuldgevoel van dit gratis verblijf in de cabin begon aan me te knagen, dus ik drong mezelf op als hulp in de keuken. Maar toen ik vijf minuten later in mijn vinger sneed tijdens het paprika snijden, werd ik direct uit de keuken verbannen. Op het menu stond deze keer een heerlijke spaghetti. Normaal gesproken maken ze de saus helemaal af met een lepeltje pindakaas. Maar toen Rebecca daar lucht van kreeg, zagen ze daar maar van af. Jammer, want ik was wel benieuwd wat voor smaakeffect dit zou hebben op de saus. Ondertussen kreeg Rebecca les van John in het bakken van brood. Met flinke hulp van John bakte Rebecca vanavond haar eerste brood met provenaalse kruiden. Het was heerlijk! Na het eten heb ik geholpen met afruimen zonder mezelf te bezeren. Na twee potjes Uno stortte Mathijs helemaal in en besloten we allemaal naar bed te gaan. Omdat ik nog klaar wakker was, heb ik nog een half uurtje in bed geschreven naast mijn schone snurkster.

98: Maandag 8 augustus Shaver Lake Door Susanne: De kinderen zijn nu aan het uitslapen aangezien we vandaag geen haast hebben ergens naartoe te gaan. Het is nu 8.45 uur en ze liggen nog te slapen. Allison en Tim gaan volgend jaar trouwen en hebben ons uitgenodigd te komen. We zouden het heel graag willen maar moeten natuurlijk wel kijken of dat financieel mogelijk is. Daarna gaan ze op huwelijksreis naar Europa en zullen ook drie dagen bij ons langskomen. Ook Brooke en John zijn van plan volgend jaar naar Europa te gaan en ons een paar dagen op te zoeken. Het gaat erg druk worden als ook Mark gaat komen met zijn oma Lois of met Diane (ze wil zo graag komen). Mark is aan het sparen om naar Nederland en naar Itali te gaan (daar woont een vriend van hem). Door Rebecca: Vanochtend ben ik wakker geworden door het licht dat in mijn ogen scheen. Later stond Mathijs half slapend op (ik dacht eerst dat hij aan het slaapwandelen was of zo) en ging naar de wc. We hebben ons aangekleed, weer een heerlijk ontbijtje met cinamon rolls gehad en nog een beetje zitten luieren. John, Allison, mamma en ik zaten de hele tijd achter de computer te zoeken naar een nieuwe camera voor mij... Ik zat daar al een tijdje over na te denken en het handigste was dan ook om het in Amerika te kopen aangezien dat wat goedkoper is. Uiteindelijk hebben we de perfecte camera voor mij gevonden (Nikon CP L120 Rood) en jullie zien hem over een paar weken (exiteeeed)! _ Daarna zijn we naar een museum geweest waar het amfitheatertje was die John en Lois hebben laten maken voor hun overleden ouders.

Sizes: mini|medium|large|gigantic
Default User
  • By: Pascal B.
  • Joined: about 5 years ago
  • Published Mixbooks: 0
No contributors

About This Mixbook

  • Title: Amerika 2011 (1)
  • Theme for Mixbook Scrapbookers
  • Tags: None
  • Started: about 5 years ago
  • Updated: about 5 years ago

Get up to 50% off
Your first order

Get up to 50% off
Your first order