Enjoy up to 55% Off! Code: JOLLY Ends: 12/5 Details
Apply
  1. Help

LOES VAN DER HOLST, ARTIST JOURNAAL

Hello, you either have JavaScript turned off or an old version of Adobe's Flash Player. Get the latest Flash player.

LOES VAN DER HOLST, ARTIST JOURNAAL - Page Text Content

S: ARTIST JOURNAAL, LOES VAN DER HOLST

BC: DIT IS EEN UITGAVE VAN DFBA DOOR SIMON BORST DFBA-WEBSITEBEHEER DFBA KUNSTENAARS DIE HET LEUK VINDEN OM ONDERDEEL TE ZIJN VAN EEN DFBA ARTIST JOURNAAL KUNNEN ZICH OPGEVEN VIA INFO@DFBA.NL OPMERKINGEN EN REACTIES VIA INFO@DFBA.NL

1: VERTELT OVER ZICHZELF - HET WERK - INSPIRATIEBRONNEN EN WERKWIJZE NIEUWE PROJECTEN EN PLANNEN. LAAT ZIEN AFBEELDINGEN VAN RECENTE ACTIVITEITEN EN EIGEN WERK BELANGRIJKE LINKS EN EEN VRAAG VOOR DE VOLGENDE KUNSTENAAR. EN ..............DE KUNSTENAAR VERTELT WAT ER ZOAL GEBEURD IS NA DE FLORENCE BIENNALE EXPOSITIE. | LOES VAN DER HOLST DFBA LID SINDS 2009

2: Waar ben ik? In een toelichting op mijn voorlaatste tentoonstelling, geef ik -in vogelvlucht- een kijkje in mijn leven, (voor zover dat van toepassing is dan). Ik gebruik het, hier-en-daar wat aangepast, omdat die vogelvlucht de essentie van mijn weg-tot-nu-toe beschrijft: 'Ik was 19 jaar oud en overwoog het schilderen tot een serieuze bezigheid te maken. Maar de ‘kunstwereld’ die ik tegenkwam beleefde ik als dwangmatig alternatief en het joeg me schrik aan om daarin te moeten passen: ik besloot te studeren om te gaan werken met kinderen en begon met fotograferen. Schilderen werd vrijetijdsplezier of pragmatisch: Voor feesten-en-partijen maakte ik schilderijen, en gaf ze weg. Opkomende nieuwsgierigheden ging ik te lijf met cursussen of andere vrijetijdsbezigheden.

3: Rond 1998 pakte ik het serieuzere schilderen weer op. Gedreven door zin en nieuwsgiergheid, verkende ik allerlei manieren van werken waar later eigenlijk als vanzelf een soort lijn in kwam. Groots en meeslepend ‘lijden’ blijkt een grote inspiratiebron op te leveren dus na eenkankerbehandeling in 2005 werden mijn onderwerpen gevoed door nieuwe beelden,en in combinatie met mijn fascinatie voor de kunstgeschiedenis en de historische betekenis van maskers in de Venetiaanse Commedia dell’Arte ontstonden mijn masker-schilderijen. Inmiddels is er geen houwen-meer-an en schilder ik vanuit de ene nieuwsgierigheid naar de volgende. Met zojuist mijn serie landschappen achter de rug, ben ik momenteel bezig aan m’n Franse-land werkstukken. Een nieuwe serie waarin dieren en mensen wederom figureren. Franse Fabels noem ik ze.

4: Het leuke van ouder worden en terug kunnen kijken is wel de ontdekking van de z.g. rode draad in hoe ik kennelijk werk. Blijkbaar draait het bij mij om het verbeelden van een beleving en het spelen met nieuwsgierigheden. Ik werk figuratief maar zoek daarbinnen altijd de grenzen op van wat er allemaal in een schilderij gedaan kan worden (zonder er een zooitje van te maken). Ik zoek en speel verder totdat het resultaat mij zelf voldoende ‘raakt’. En dan maar kijken wat een ander eraan beleeft, maar dat is –zo weet ik inmiddels- weer een heel ander verhaal en altijd verrassend.' | ce soir- Franse Fabel 1

5: Achteraf kijk je een paard in ’t kruis Achteraf kan ik vaststellen dat er altijd iets in me gehuisd heeft, waardoor ik een soort serieus plezier beleefde aan de ontdekking iets-te-kunnen-maken. Zo herinner ik me dat ik ergens in mijn zesde levensjaar een circuspaard tekende; ik weet nog hoe de tekening in m’n vriendjes / vriendinnetjeskring van hand-tot-hand ging, en hoe ik, verlegen als ik was, nog verlegener werd van al die bewondering. Later keek ik nog lang in m'n eentje naar de tekening; en werd aldus van de 'maker' > een 'kijker'. Ik probeerde te doorgronden wat anderen zagen, wat ik eigenlijk gedaan had en verlangde ernaar nóg iets te maken. Die dynamiek is gebleven in alles wat ik vervolgens ondernam, ook al moest ik eerst 43 jaar oud worden voordat ik het kunstenaarschap tot mijn beroep verklaarde.

6: Om maar verder in te gaan op de vraag van Sietze: Ik ben nooit ‘fotograaf’ geweest, wél fotografeerde ik gedurende 10 jaren op een heel intensieve wijze: zag je mij, dan zag je ook mijn (elegante-maar-ozo-stoere) fotokoffer. Bijna een verlengstuk. Ik ben een tijd a.h.w. verslaafd geweest aan de mogelijkheid om m.b.v. fototoestel en lenzen, onderdelen uit die grote wereld te kunnen onderstrepen en, afhankelijk van beelduitsnede en/of scherptediepte, van schoonheid of drama te kunnen voorzien. Aldoende werd een beeld tot een gebeurtenis of een beleving. Ook vond ik het ozo gaaf als ik in staat bleek iemand te vangen tussen-twee-momenten, zo noemde ik dat. Sprokkelenderwijs op zoek naar de ziel: eigenlijk doe ik dat ook in mijn schilderstukken, in welke beeltenis dan ook, en Sietze, het klopt wat je zegt; ik ben inderdaad altijd weer verrast door wat een ander eraan beleeft. Het toevoegen of weglaten van een enkele lijn kan daarmee een wereld van verschil teweegbrengen, ik houd van die mogelijkheid en speel ermee!

7: Met de komst van mijn kinderen verving ik de fotokoffer uiteindelijk steeds vaker door een luiertas. Het was tijd mijn creatieve vaardigheden op andere manieren aan te wenden. Ik ben blijkbaar -net als mijn vader- praktisch ingesteld.Mijn vader was politieman in Noordwijk en een gepassioneerd amateur-fotograaf. Vijftig jaar geleden kon je -heel branchevervagend- je talenten aanwenden binnen je vakgebied, en zo was hij dus ook de politiefotograaf van ongelukken, moorden, inbraken en zelfmoorden. Na de oorlog was het zaak om een goed inkomen te hebben, en voor mijn vader-met-8-kinderen, is er dus nooit een afweging gekomen om te kijken hoever hij 'in de kunsten' kon komen: hij fotografeerde de zee, de Vuurtoren, de boulevard, de standbeelden in zijn eigen tijd.

8: De foto's hangen nog op diverse plaatsen in Noordwijk. Ik genoot van zijn -bijna choreografische manier van doen als hij het fotowerk afrondde; de precissie, de geluiden, de geur van lijm en het moment van kijken naar wat gedaan was. Ook ik lijst mijn werk zelf in. Voor mij een onmisbaar afrondend ritueel. | Vuurtoren van Noordwijk

9: Flierefluitend Florence In mei 2008 besloot ik mijn schilderwerk op internet te plaatsen. Had ik helemaal geen zin in, maar het móest, zo werd me verteld. Ik begreep de logica. In augustus 'vond' de Florence-club mijn werkstukken en werd ik uitgenodigd mee te doen aan de Biennale. Ware tovenarij, zo'n computer haha! Ik geloofde er eerst niks van. Eerlijk gezegd heeft mijn besluit om deel te nemen vooral te maken gehad met het besluit weer aan een 'toekomst' mee te doen, en waar kun je dat beter vieren dan in het prachtige Florence? Het leek een onderstreping van mijn doorstart na m'n kankerperiode, waarin ik nagenoeg alles in de pauzestand moest zetten. Dit was dus een mooie manier om weer toekomstige bezigheden te visualiseren. En ik, die (ook vanwege mijn lessen) altijd al bezig was met kunsthistorische wetenswaardigheden, zag mijn kans om in de actuele kunstgeschiedenis te stappen door zoveel mensen uit zoveel landen te ontmoeten.

10: Te zien wat er zoal gemaakt werd, en wat ieders achtergrond er mee van doen had. Een feestje dus, waarin ik ook mijn kinderen (na al dat kankergedoe) van harte meenam. | FLORENCE | Een goede buur... En ik heb mijn ogen uitgekeken! Ik vond het verrassend en plezierig om zoveel verschillende stijlen en opvattingen vertolkt te zien worden in evenzovele kunstvormen. Het was me een openbaring om heel gaaf, verrassend, maar ook zeer slecht werk te ontdekken in dat enorme aanbod.

11: INDRUKWEKKEND | GEESTIG EN VINDINGRIJK | HOE BESTAAT 'T DAT HET ER HANGT

12: De Florence-tijd werd ook verder voor mij nog een eye-opener, want ik had van tevoren nog niet bedacht dat er mensen zouden zijn die rücksichloss meenden in te moeten zetten op het verwerven van eeuwige-roem-en-erkenning. Die zeer fanatiek en doortastend vijfkwartier- in-een-uur babbelden om fortune-and-fame te bereiken en heus meenden dat Florence de poort was. Ik schreef bijvoorbeeld later in mijn blog: “Mijn schilderstukken worden geflankeerd door 'the digital art' van Peter McLane uit Frankrijk. Engels spreken is geen probleem; hij heeft een soort roept-u-maar-talent om in alle talen te praten. Duits, Spaans, Engels, Frans. Geen probleem voor Peter. Praten is trouwens sowieso iets waar hij geen problemen mee heeft; wát een onwijze ouwehoer is deze goedgeconserveerde 64-jarige meneer.

13: Hij vindt trouwens dat ik mijn werk niet goed vertegenwoordig en aanprijs: ik ben er te weinig. Hij is er de heeeeeele dag, en babbelt met iedere aanschouwer van 10.00 uur 's morgens tot 20.00 uur in de avond. Ik weet trouwens werkelijk niet of hij wel tijd neemt om te eten of te plassen. Woensdag zat ik bij een lezing (op afstandje, met wijntje in de buurt van de bar) en ineens zag ik hem. Dacht nog even: goh, je bent kennelijk eindelijk in staat even te relaxen. Maar nee. Achter mij zat een onschuldig-ogende dame die de fout maakte antwoord te geven op een vraag van deze Tom-Jonesvariant. Ze bleek een francaise te zijn, waarna Mister McLane de hele verdere lezing in mijn linkeroor als fransman verderging met zijn levensverhaal tegen deze onfortuinlijke dame. Grrrrrrrrrrrrrrrrr... Ik word hier erg 'mannelijk' van, want kan ineens snappen waarom iemand zegt; ziet er leuk uit maar 't moet niet praten.”

14: De man gaf me na enkele pogingen redenen te over om niet bij mijn werk te willen zitten, wat ook zinloos was trouwens: wanneer iemand op mijn werk afstapte, interrumpeerde hij met een kort moment van 'kennismaking' (waar komt u vandaan, where are you from, ou est'ceque vous ...etc.) en nam de persoon in kwestie al babbelend-rap naar zijn hoek. Kortom: hij was full-of-it. Ik werd gek van deze meneer.

15: Later vond ik hem tierend (in al z’n talen) voor zijn demonstratief achterste-voren-hangende schilderstukken: hij had geen prijs gewonnen en was pislink. Toen een jurylid mijn werk opzocht omdat ze me er nog iets over wilde vertellen of vragen, kaapte hij haar onmiddellijk bij me weg om haar ter verantwoording te roepen, tot het haar tijd was om weg te gaan. Uiteindelijk gaf ik hem -in het engels- a piece ot my mind. Zijn echtgenote begreep me goed, maar.. ze nam me apart: ik moest begrijpen hoe teleurgesteld hij was. En het was ook nog ‘s zijn verjaardag.

16: Leven na Florence? Enfin, zo waren er irritante, wonderlijke, geestige en leerzame belevenissen. Het heeft me duidelijk gemaakt hoe verschillend we qua inzet of verwachting in de kunstwereld kunnen rondlopen en het heeft aangescherpt hoe ik dat wil. Ik wens prettig te leven/prettig te werken; bevlogen als maker; verwonderd en nieuwsgierig als kijker. Ik hoop genoegen te blijven scheppen-in-het-scheppen, een proces waarbij tenslotte niemand juicht aan de zijlijn, (tenminste, bij mij niet :/}), maar waarbij het essentieel is zélf af en toe te juichen door klein-of-grotere ontdekkingen. Ik hoop natuurlijk dat er steeds mensen blijken te zijn die mijn werk de moeite waard vinden. De pr-kant van mijnbezigheden zijn gegeven de huidge economische omstandigheden wat ondermaats; daar valt voor mij nog wel wat in te groeien, maar ik wens dus niet tot een zelfingenomen wandelende reclamezuil te moeten uitgroeien. Óp naar een revival van het mecenassen-schap dan maar?

17: De spin-off van de Florence Binale is trouwens groot: de uitnodigingen komen gelikt, of wat persoonlijker gericht vanuit allerlei windstreken. Jullie zullen dat wellicht ook meemaken. Maar het kost allemaal een hoop geld ter investering (terecht hoor), dus laat ik inmiddels heel wat buitenlandse-bekers aan mij voorbijgaan. Ik heb genoten van mijn Florence-avontuur; ik zal er vast van genieten als zich weer zoiets gaafs voor kan doen, maar geniet evengoed van fraaie tenoonstellingsmogelijkheden in Nederland. Ik heb bijzondere mensen ontmoet, ook binnen de dFBa, en ben gefascineerd door wat men zoal kan doen, maken en ondernemen. Leuk om te volgen, met name wanneer het heel anders is dan wat ik doe, maak of onderneem!

18: DE VRAAG VAN LOES AAN DE VOLGENDE KUNSTENAAR Brighart (http://www.brighart.nl/) Om die reden wil ik dan ook graag mijn nieuwsgierigheid botvieren op Brighart uit Delfgauw, dFBa-participant van 2007. We hebben een geschiedenis met elkaar toen ik nog voor de Delft-op- Zondag mijn columns over de regionale kunstbeoefening schreef en zij met haar werk de publiciteit zocht. Het kwam er niet van omdat ik plots door de kankerbehandeling stopte met dit schrijfwerk. Ik ben haar wel blijven volgen en heb groot respect voor haar –wat mij betreft beeldschoneabstract- expresionnistische werk. Mijn vraag aan jou Brighart: Kun je een tipje van de sluier oplichten over jouw manier van werken? Hoe pak je het aan, waar streef je naar en waarmee komt jouw inspiratie binnen en vooral: wanneer wordt je blij van wat je gemaakt hebt?

19: PERPETUUM MOBILE

Sizes: mini|medium|large|super size
simon borst
  • By: simon b.
  • Joined: almost 6 years ago
  • Published Mixbooks: 4
No contributors

About This Mixbook

  • Title: LOES VAN DER HOLST, ARTIST JOURNAAL
  • LOES VAN DER HOLST, ARTIST JOURNAAL
  • Tags: loes van der holst, artist journaal
  • Started: over 5 years ago
  • Updated: over 4 years ago

Get up to 50% off
Your first order

Get up to 50% off
Your first order