Christmas Standard Delivery Deadline 12/18
: :
Get up to 50% Off! Code: MXSHIP Ends: 12/12 Details
Apply
  1. Help

Vergeten herinneringen hst. 1

Hello, you either have JavaScript turned off or an old version of Adobe's Flash Player. Get the latest Flash player.

Vergeten herinneringen hst. 1 - Page Text Content

FC: HOOFDSTUK 1 Door Anne Slaghekke

1: HOOFDSTUK 1 De aankomst Het 6e schooljaar was net begonnen voor Harry, Ron en Hermelien. Perkamentus had net zijn zegje gedaan en ze waren begonnen met eten toen opeens de deuren van de grote hal openvlogen en daar een gedaante met een zwarte cape stond. Alle gesprekken verstomden en iedereen keek naar de gedaante die nu recht op Perkamentus afliep, iedereen hield zijn adem in. Toen de gedaante voor Perkamentus stond bukte het voorover en kuste de oude man op zijn wang. Hij glimlachte, hoe was dit nu mogelijk? Toen leek het alsof de gedaante de man iets verluisterde Perkamentus knikte en wees de gedaante een stoel aan vlak naar professor Sneep. De gedaante leek hem iets te vragen en Perkamentus wees naar de deur aan de andere kant van de oppertafel. De gedaante liep naar de deur. Toen de deur dichtviel stond Perkamentus op en zei: “Ik zou jullie graag jullie nieuwe professor VTZK voorstellen maar aangezien het een zware reis is geweest ben ik bang dat we dat nog even moeten uitstellen, ikzelf ga even kijken of het lukt en verder wens ik jullie allen nog een prettig maal toe.” Hij verluisterde nog iets aan prof. Anderling en liep naar de deur. Toen hij de deur uit was begon de hele zaal te mompelen over wie de gedaante was geweest. Ron was er heilig van overtuigd dat het een gemene ex-dooddoener was die Perkamentus had gehersenspoeld en iedereen wou vermoorden. Parvatti daarintegen dacht dat Perkamentus Dolleman weer terug had

2: gehaald maar nadat Hermelien fijntjes had opgemerkt dat de gedaante niet had gehinkt was ze daar toch niet meer zo zeker van. Zo ging iedereen door totdat ze naar bed gingen met de gekste ideen over hersenspoelende mannen met strafbladen die zelfs Voldemort niet kon overtreffen. Toen ze de volgende morgen opstonden was de plaats naast prof. Sneep echter nog steeds leeg en dat bleef zo tot het diner toen er een vrouw naast hem zat, ze kon niet ouder zijn dan 35, ze had lang bruin haar iets over haar schouders en ze leek heel erg onprettig onder zoveel aandacht, aangezien ze de hele tijd naar haar nu nog lege bord staarde. Toen het diner zou beginnen stond Perkamentus op en sprak: “Ik wil jullie graag voorstellen aan jullie nieuwe lerares VTZK, professor Christina Zwarts….” Toen stond ze op door een por van Sneep en keek de zaal in, ze had diepblauwe ogen net als Perkamentus en een verse wond op haar wang. Iedereen was aan het mompelen want hadden ze dat nou goed gehoord, zei Perkamentus nou net Zwarts? Dat kon toch niet? Dan was ze familie van die moordenaar… Maar voor er over gediscussieerd kon worden ging Perkamentus verder: “Aangezien ze een zware reis achter de rug heeft zoals ik gisterenavond al vertelde zal ze pas vanaf volgende week les gaan geven dus vervallen alle lessen VTZK tot maandag, eet smakelijk!” En ze gingen beiden weer zitten.Christina weliswaar met een verassende rode blos op haar wangen die Perkamentus met een glimlach haar kant op alleen maar verergerde. Tijdens het eten sprak iedereen over haar achternaam en het feit dat ze de enige met dezelfde kleur ogen Perkamentus was dus werden er al snel grote discussies gehouden over of ze wel of niet familie was van Sirius Zwarts of Albus Perkamentus. Waardoor niemand zag dat zijzelf vol overgave in een gesprek verwikkeld was met prof. Sneep… nouja bijna niemand want er waren twee paar ogen op hun gericht, een vanaf het midden van de oppertafel en een van de leerlinglingentafel van Griffoendor…

3: De aankomst (dagboek) Maandag 6 september 1996 Lief dagboek, Toen ik de grote zaal inliep verstomde alles, iedereen werd stil, wat eigenlijk ook niet erg verwonderlijk was sinds ik er uitzag als een dementor. Ik moest wel aangezien ik zo onder de schrammen en wonden zat dat ik eigenlijk wel een beetje op Alastor Dolleman leek, een vriend van mijn grootvader, een ex-schouwer hij verloor zelfs een stuk van z’n neus in een gevecht met dooddoeners. Maar ja ik dwaal af, ik liep naar grootvader toe en de spanning nam toe, ik kon gewoon iedereen voelen staren op dat moment was ik erg blij met de cape die ik van een aardige schouwer had gekregen na mijn kleine ongelukje met een vampier een paar jaar geleden, het zat zo ik was op vakantie naar Rusland en ik dwaal weer af, in ieder geval liep ik naar

4: grootvader en gaf hem een zoen en vroeg hem hoe het ging, het ging prima en hij wees me naar mijn stoel, toen ik iets achteroverboog zag hij dat mijn gezicht vol schrammen stond, hij liet het niet blijken maar ik zag de schrik in zijn ogen. Dus vroeg ik of ik me eerst kon gaan opfrissen zodat ik later mijn wonden kon helen. Hij vond het goed en wees me waar ik heen moest, alles was nog steeds stil in de zaal en eigenlijk vond ik het aardig beangstigend dus liep ik zonder de zaal in te kijken naar de deur en ging de kleine ruimte binnen. Ik hoorde hoe hij de kinderen vertelde dat hij mij nu niet voor kon stellen omdat ik een zware reis achter de boeg had enz, was ik even blij, hoefde ik de kinderen niet bang te maken met mijn verminkte uiterlijk. Nouja, het is niet echt verminkt maar het komt wel in de buurt. Anyway, even later kwam grootvader binnen en keek me aan met die twinkeling in zijn ogen en vroeg me wat ik allemaal had uitgespookt, ook vertelde hij mij dat ik pas maandag hoefde te beginnen met lesgeven maar dat hij wel graag had dat iedereen zou vergezellen

5: onder het eten. Ik deed mijn cape af en nu zag ik hem echt schrikken, het was waarschijnlijk ook geen prettig gezicht. Ik had een open wond achter op mijn rug, van mijn linkerschouder tot mijn rechter heup, een wond over mijn gehele rechter onderarm, krassen op mijn gezicht en meerdere blauwe plekken. Eerlijk gezegd kijk ik op dit moment zelf ook liever niet in de spiegel. Na luttele seconden kwam de twinkeling terug en hij bekeek me met gespeelde verbazing voordat hij vroeg hoe ik aan zo’n indrukwekkende verzameling verwondingen kwam. Toen begon ik uit te leggen over mijn aanvaring met Peter Pippeling en ons duel en toen ik vertelde hoe hij op dat moment waarschijnlijk nog op de kop hing boven de woedende hologram hippogief die ik in zijn huiskamer heb losgelaten moesten we allebei lachen want om zoiets te doen was typisch iets voor mij aangezien ik er wel van hield dooddoeners te pesten, niet dat ik het type was om mensen in echt levensgevaar te brengen, daar was ik te goed voor.

6: Na het diner kwam prof. Anderling binnen met madame Pleister en wonderbaarlijk genoeg Severus Sneep. Zonder het te weten staarde ik naar hem, wat eigenlijk niet raar was sinds de laatste keer dat we elkaar gezien hadden nogal euhm…. apart was om zo maar te zeggen. Ik vertel wel een andere keer waarom. Dus ik was naar hem aan het staren, en opeens voelde ik een enorme pijn aan mijn rug. Ik draaide me om bleek madame Pleister mijn wond te lijf te gaan met alcohol, ik kan je wel vertellen dat het ontsmetten meer pijn deed dan toen de wond gemaakt werd. Terwijl ik aan het creperen was verluisterde grootvader iets tegen Severus, van wie ik toen nog niet wist dat hij docent was, die knikte en liep weg. Prof. Anderling kwam voor me zitten en vroeg of het ging, ik knikte. Ze feliciteerde me met mijn baan als prof. VTZK en liep weer naar grootvader die haar waarschijnlijk uitlegde wat er was gebeurd. Ik probeerde zo hard iets van hun gesprek op te vangen dat ik niet had gemerkt dat Severus weer binnen was gekomen, ik schrok dus ook toen ik ineens

7: zijn stem achter me hoorde: “Hoe krijg je dat voor elkaar?” Ik voelde me verstijven, niet expres ofzo maar gewoon door de hint van bezorgdheid in zijn stem. Ik vroeg me af of hij nog om me gaf maar verbande die gedachte meteen uit mijn hoofd omdat het niet mogelijk was. Hij had het zelf gezegd. Toen realiseerde ik me dat ik zou moeten antwoorden en zei een beetje onbeholpen: “Euh… gevechtje gehad. Pippeling was niet blij dat ik een beetje boos werd vanwege wat er met mijn halfbroer is gebeurd eind vorig schooljaar.” Hij snapte wat ik bedoelde, ik kon gewoon voelen dat hij wist hoe het is om het kleine beetje van wat er nog over is van je familie nog kleiner te zien worden. Hij hurkte voor me neer tot op ooghoogte en tilde mijn hoofd op met zijn vinger en keek heel diep in mijn ogen, ik dacht “Romantisch..” totdat hij zei: “Zou je nooit meer mijn gevoelens willen aftappen.” Het was niet echt een vraag, meer een bevestiging. Wat kon ik anders dan knikken?

8: Toen stond hij op en ging bij grootvader en Anderling staan en ik achterlijk genoeg kon niets anders doen dan hopeloos naar hem staren… “Klaar!” hoorde ik ineens en ik schrok, ik was helemaal vergeten dat madame Pleister nog achter mij stond. Ze herhaalde “Je rug is klaar, zal ik verdergaan met je arm?” Ik nog te beduusd om te praten stak met een glimlach mijn arm naar haar uit. Ze vroeg me te gaan liggen op de bank zodat ze een lap met helende drank op mijn gezicht kon leggen, toen ik lag begon de marteling weer van vooraf aan alleen nu met mijn arm. Toen ze klaar was met mijn hele lichaam en ik er weer prima uitzag op een wond op mijn wang na die om de een of andere reden niet dicht wou bracht grootvader me naar mijn kamer en wenste me goedenacht. Nu lig ik op bed mijn actie te vervloeken en te hopen dat Sneep niet weer een maand niet tegen mij praat zoals de vorige keer dat ik zijn gevoelens had afgetapt, het rare is dat ik het altijd compleet onder controle heb, behalve als hij in de buurt is, dan raak ik van slag…

9: Liefs Christina Dinsdag 7 september 1996 Lief dagboek, Godzijdank, Severus negeert me niet, maar laten we beginnen bij het begin. Ik werd vanmiddag wakker, jah het was al 13.45 ik had al wel verwacht dat ze me uit lieten slapen vanwege het hele gevecht fiasco dus ik werd wakker en er stond echt een heerlijke brunch naast mijn bed, wat was ik blij terug te zijn op Zwijnstein! Ik bedoel ‘ontbijt’ op bed kun je moeilijk voor jezelf maken toch? Toen ik klaar was met eten nam ik een bad in mijn priv badkamer!!! Zo een heb ik nog nooit eerder gehad op Zwijnstein, zelfs niet als klassenoudste. Na dat ik me had opgemaakt en aangekleed zag ik dat er een brief je op mijn bed lag, er stond op:

10: Chris, Kom a.u.b. z.s.m. naar mijn kantoor Grootvader Tja, hij was niet zo’n lange-brieven-schrijver en dan kreeg je dit. Ik merkte dat ik glimlachte, dat was voor het eerst in lange tijd. Ik glimlach wel maar niet om dit soort dingen en niet zo. Dus ik ging naar zijn kantoor (Godzijdank was er les) om erachter te komen dat ik het wachtwoord niet wist… wat nu? Er was geen leraar in de buurt en het dichtstbijzijnde kantoor was een verdieping hoger, dus ik stond daar verloren te zijn komt ineens Norks langs, jeweetwel dat achterlijke beest van Vilder met die uitpuilende ogen. Ik bedacht als ik lief tegen haar was, misschien wou ze me dan wel in haar gedachten het wachtwoord vertellen. Okay, dream on zie je mij al aardig zijn tegen een van s’werelds grootste mormels??? Dus dat ging zodanig mis dat toen ik klaar met haar was ze zo hard wegrende dat ze bijna tegen de muur aanknalde in de eerste beste

11: bocht. Opeens hoorde ik voetstappen achter me, ik draaide me om om recht in het gezicht van een lachende Banning te kijken. Ik was zo opgelucht dat ik de arme man optilde en bijna platdrukte, toen ik hem weer neerzette weliswaar een beetje verfomfaait keek hij me glimlachend aan en gaf me het wachtwoord, toen ging ik de trap op en klopte op de deur. Ik deed de deur open en er was niemand, zelfs Felix was weg. Toen zag ik een brief op zijn bureau liggen met mijn naam erop in zijn handschrift ik opende de brief, er stond: Lieve Chris, Sorry dat ik er niet ben, er was een ongelukje op het ministerie. Ik heb je hier geroepen om je mede te delen dat je vanavond om 18.00 aanwezig moet zijn in de grote zaal voor je officiele aankondiging als professor. Ik zie je dan liefs grootvader

12: Ik draaide me om en liep terug naar mijn kamer om daar versuft op een bank bij de haard neer te ploffen, hij ging me voorstellen, voor de hele school, ongeveer 600 studenten en de leraren die me allemaal aangapen HELP! dat kan ik niet! Toen ik op de klok keek naar wat leek 5 min. was het 17.45 ik zou voor schut staan en ook nog te laat komen, SHIT! Waarom gebeurt mij dit nu altijd, ik rende naar beneden en was nog net op tijd binnen voordat de grote deuren opengingen voor de leerlingen. Daar zat ik dan naar m’n bord te staren totdat ik officieel aangekondigd word als professor… Grootvader stond op en zei: “Ik wil jullie graag voorstellen aan jullie nieuwe lerares VTZK, professor Christina Zwarts….” Ik bevroor, letterlijk ik kon niet meer uit mezelf bewegen, toen kreeg ik een por van Severus die me dodelijk geiriteerd aankeek en ik ging staan, hij ging verder: “Aangezien ze een zware reis achter de rug heeft zoals ik gisterenavond al vertelde zal ze pas vanaf volgende week les gaan geven dus vervallen alle lessen VTZK tot

13: maandag, eet smakelijk!” Ik plofte neer in mijn stoel met het gevoel alsof mijn hoofd op dit moment prima als rood stoplicht gebruikt kon worden. Al snel gingen alle starende leerlingen verder met eten en praten met elkaar en Severus stootte me aan: “Het zag er even naar uit dat je over je nek zou gaan.” Je kon altijd op hem rekenen voor beledigend advies wanneer je het niet nodig had. Ik gaf hem een van mijn bekende dodelijke blikken en hij was ineens stil, verbaast als ik was keek ik hem aan jammer genoeg kreeg hij snel genoeg zijn gewone blik weer terug en vroeg me waarom ik professor werd als ik niet eens op durf te staan. Ik legde hem uit (weliswaar alsof ik tegen een 4-jarige praat) dat ik dat alleen heb voor grote groepen en vroeg hem hoe hij het voor elkaar krijgt om te eten voor zoveel mensen en zo raakten we aan de praat, het was bijna zoals vroeger, bijna… Liefs Christina

Sizes: mini|medium|large|massive
Default User
  • By: Anne S.
  • Joined: almost 9 years ago
  • Published Mixbooks: 1
No contributors

About This Mixbook

  • Title: Vergeten herinneringen hst. 1
  • Chapter one of my Dutch fanfiction, I just wanted to try out how it looked in book-form
  • Tags: None
  • Published: almost 9 years ago

Get up to 50% off
Your first order

Get up to 50% off
Your first order